Progressieve millennials willen statische idolen
Over boze Charli XCX-fans, woedende Jia Tolentino-lezers en de onmogelijkheid van een progressieve merk-identiteit
Hi allemaal, vrijdagavond at ik voor het eerst bij Eetcafé Van Beeren. Mijn vriendinnen en ik hadden een tafel om 17:30 die we stipt 20:00 moesten afstaan aan de rij wachtende dertigers die zich gedurende ons etentje vormde aan de bar. Ze hebben een prima sardine escabeche op het menu en een lekkere salade met asperges. Maar ze hebben vooral een - voor een eetcafé - heel indrukwekkende wijnkaart (de sommelier werkte hiervoor bij Gebroeders Hartering en Café Modern). Je kan flessen bestellen variërend van oranje Tibo (met een standaardprijs rond de 30 euro officieuze huiswijn van Amsterdamse havermelkelite) tot echt heel goede Bourgognes en Jura-wijn.
Ik zou graag de persoon ontmoeten die daadwerkelijk een fles champagne van 100 euro bestelt bij een rondje bitterballen aan de bar. Die persoon lijkt me iemand met volstrekt de juiste prioriteiten.
Vandaag in Modern Leven! twee van mijn culturele heldinnen liggen onder vuur, en ik heb de hele week nagedacht over wat de hevige reacties op hun persoon zeggen over hedendaagse fancultuur en identiteitsvorming in tijden van polarisatie.
Dit artikel is alleen te lezen voor betalende abonnees. Lid worden kost 7 euro per maand of 70 per jaar en kan via de link hieronder.
Fans van Charli XCX zijn boos over haar nieuwe nummer Rock Music. Direct na verschijning begonnen 'Angels' (bijnaam voor Charli-fans) zich te beklagen over de manier waarop hun heldin brak met de lijn van het in 2024 verschenen Brat. Waar Brat een pleidooi was voor uitgaan en rebellie, voelt Rock Music (dankzij refrein I think the dance floor is dead/so now we're making roooooock music) volgens Angels als een mainstream concessie. Ze vinden dat Charli meebeweegt met trends in plaats van er tegenin te gaan - zoals ze van haar gewend zijn.
Naar aanleiding van Rock Music maken fans kritische Instagramvideo’s, ontstaat een heel X-discours waarin men discussieert over de vraag of ze deze track wel of niet serieus moeten nemen, gaat de theorie rond dat Charli bezig is met ‘audience shedding’ - een strategie om de ‘mooi weer supporters’ die dankzij Brat zijn aangehaakt weer afschrikken en alleen de harde kern over te houden.
Ondertussen ligt Jia Tolentino, New Yorker-auteur en schrijver van het alom geprezen en internationaal succesvolle Trick Mirror, al een paar weken onder vuur. Aanleiding is een New York Times-podcast waarin ze toegaf af en toe te stelen bij Whole Foods - zo ‘vergeet’ ze wel eens citroenen af te rekenen. ‘Not a big deal’, volgens Tolentino, omdat ze ze wegneemt van een grote winkelcorporatie. Verderop in het gesprek zei ze voorstander te zijn van het beroven van het Louvre en eventueel ook van het opblazen van pijpleidingen in het kader van klimaatactivisme.
